Gece öyle sessiz öyle içten öyle samimi ki bu yüzden hayatımın en güzel zamanları gecelerim oluyor. Geceler sırdaşım geceler arkadaşım kısacası her ÅŸeyim oluyor herkesten habersiz. Geceleri yıldızlar eÅŸlik ediyor yalnızlığıma bir o tarafa gidiyorum yıldızlarla bir bu tarafa.. Mutluluk meÄŸer gecelerde saklıymış ben bunu yeni anladım.. Hep mutlu olmuyorum tabii ki ama gece olunca yeni sayfalar açılıyor önüme ve ben karanlık olmasına raÄŸmen mutluluÄŸun resmini çiziyorum. Ne mi çiziyorum ben de bilmiyorum ama beni mutlu ediyor ya kimene… Her gece olduÄŸu gibi dün de yıldızlarla konuÅŸuyordum uzun bir yolculuÄŸa çıkmaya verdik uzaklara çok uzaklara doÄŸru.. Dakikalar geçmiyordu adeta çünkü hüzün sarmıştı dört bir yanımı.. Çünkü bana benzeyen yüzler görüyordum evlerin balkonunda sesi çıkmasın diye aÄŸzını kapalı tutarak aÄŸlayanlar. Yastıkları su içinde kalanlar ve onlar. Onlarda benim yürüdüğüm yollardan gidiyorlardı kimi küçük bir çukura takılarak düşüyordu kimi de yolun sonlarında uçurumdan aÅŸağıya.. Mutsuzluk tablosu gözlerime yapıştı baÅŸka bir ÅŸey düşünmeme fırsat vermiyorlar eski aÅŸklar eski acılar bir kez daha yüreÄŸimi acıtmaya geldiler.. Ve ardından 2 damla yaÅŸ süzüldü gözlerimden ve yıldızda aÄŸladı o parıl parıl olan yıldız soldu benimle benim gibi. KonuÅŸmak istiyordum rahatlamak için ama olmuyordu kuramıyordun cümlelerimi hep eksik kalıyordu düğümleniyordu boÄŸazımda kelimeler ve ardından hıçkırıklarım baÅŸladı.. GeçtiÄŸimiz tüm ÅŸehre hüzün getiriyordum adeta. Bir an önce ÅŸehirlerden uzaklaşıp kendimi ıssız boÅŸ diyarlara gitmek istiyordum. Yıldız da öyle dayanamıyordu benim acı çekmeme.. Derken nihayetinde atıyoruz kendimizi iÅŸsiz bom boÅŸ kapkaranlık adaya. Yıldız soluk bir ÅŸekle ışıldıyor aydınlatıyor bulunduÄŸumuz yeri. İçimden bir oh çekip rahatlıyorum az da olsa. Hani insan kötü bir ÅŸekilde dayak yer yüzü başı kan içinde kalır nefes almakta ve konuÅŸmakta güçlük çeker ya iÅŸte öyle bir ÅŸekle tutuldum saÄŸanak göz yaÅŸlarıma.  Hiç bu kadar istemiÅŸtim güneÅŸin doÄŸmasını sabah olmasını. Çok yorgunum bir köşeye çekilip uyumak istiyorum uyumak ve tüm bunları unutmak. Unutmak diye bir ÅŸey yok aslında.. Unutmak közün üstüne bir kaç kürek kum atmaktır sadece onun dışarıya ısı vermesini engellersiniz o içerden yakmaya devam eder. Bunu biliyoruz aslında ama kendimizi kandırmaya çalışıyorsunuz tip ki ÅŸimdi benim olanları unuttuÄŸumu söylediÄŸim gibi..